Kosmos wedyjski, kosmologia indyjska. Budowa światów materialnych i duchowych

Views: 0

Jak wygląda kosmos według starożytnych tekstów indyjskich?

AI – sztuczna inteligencja odpowiada na moje pytania.

Kosmologia wedyjska i koncepcja przestrzeni w starożytnych tekstach indyjskich zadziwia rozmachem, precyzją strukturalną i wielowymiarowością. Podczas gdy współczesna nauka bada mierzalny kosmos za pomocą teleskopów, starożytne księgi opisują rzeczywistość jako gigantyczny, zorganizowany organizm. Architektura ta łączy fizyczną topografię z poziomami rozwoju świadomości lokatorów poszczególnych sfer. Zrozumienie tej struktury wymaga odrzucenia liniowego myślenia i wejścia w świat, gdzie planety, wymiary i stany umysłu stanowią jedność.

Rzeczywistość duchowa vs rzeczywistość materialna

Przed analizą struktury samego uniwersum należy nakreślić fundamentalną granicę, która porządkuje całą metafizykę indyjską. Istnienie dzieli się na dwa całkowicie odrębne stany: świat duchowy oraz świat materialny. Bez tego rozróżnienia niemożliwe jest zrozumienie, gdzie znajduje się człowiek oraz czym są zamieszkiwane przez inne istoty wymiary.

Świat duchowy

Określany jest w tekstach jako Vaikuntha lub Brahmaloka, stanowi absolutną, wiecznotwałą rzeczywistość. Charakteryzuje się brakiem jakichkolwiek ograniczeń przestrzennych czy fizycznych. Nie istnieje tam proces starzenia, degradacji ani śmierci. Jest to domena czystej energii bytowej, gdzie każda forma ma charakter permanentny, radosny i pełen wiedzy. Wizualnie i pojęciowo wymiar ten leży poza zasięgiem ludzkich instrumentów badawczych, stanowiąc niezmienne tło dla wszystkiego, co zmienne.

Świat materialny

To zbiór tymczasowych manifestacji, które wyłaniają się z rzeczywistości duchowej. Przypomina on odizolowane, zamknięte sfery. Teksty określają pojedynczy wszechświat materialny mianem Brahmanda, co dosłownie oznacza jajo Brahmy. Każda taka materialna bańka jest całkowicie odizolowana od pozostałych grubą, wielowarstwową powłoką złożoną z podstawowych elementów budulcowych takich jak ziemia, woda, ogień, powietrze, eter, umysł, inteligencja i ego. Wszystkie planety, krainy, podziemia oraz mityczne góry znajdują się wyłącznie wewnątrz takiego materialnego jaja. Cała złożona struktura czternastu poziomów, którą tak szczegółowo opisują starożytni mędrcy, dotyczy tylko i wyłącznie wnętrza jednego materialnego uniwersum. Poza tymi materialnymi bańkami rozciąga się nieskończony, niezmienny ocean duchowy.

Kosmiczny wieżowiec, czyli podział na trzy i czternaście światów

Niektóre rozdziały starożytnych tekstów mówią o potrójnym podziale kosmosu na tak zwane trzy światy, podczas gdy inne szczegółowo wymieniają czternaście odrębnych systemów planetarnych. W rzeczywistości oba te opisy są ze sobą w pełni kompatybilne i przedstawiają tę samą strukturę, różniąc się jedynie poziomem szczegółowości. Podział potrójny, znany jako Triloka, to ogólna klasyfikacja makroregionów, z kolei czternaście systemów, zwanych lokami, to konkretne piętra wewnątrz tych makroregionów. Kosmos materialny można zatem zobrazować jako wielki wieżowiec podzielony na trzy główne strefy: wyższą, średnią oraz niższą.

Triloka oznacza „trzy światy” i jest ogólnym określeniem trójdzielnego obrazu kosmosu. W bardziej szczegółowym ujęciu poszczególne obszary kosmosu opisuje się za pomocą 14 lok. Oba określenia występują w tradycji hinduistycznej, ale nie należy traktować triloki jako prostego podziału „14 lok na trzy równe części”.

|                 ŚWIAT DUCHOWY (Vaikuntha)              |

|        (Wieczność, brak narodzin i śmierci)            |

+——————————————————-+

|=================== GRANICA MATERII ===================|

+——————————————————-+

|  WYŻSZY ŚWIAT, triloka wyższa (Satyaloka, Tapoloka, Janaloka, Maharloka)|

|  – Domena czystej świadomości, mędrców i półbogów      |

+——————————————————-+

|  ŚREDNI ŚWIAT, triloka średnia (Svarloka, Bhuvarloka, Bhuloka/Ziemia)   |

|  – Oś świata: Góra Meru                               |

|  – Miejsce mieszane: cierpienie i radość, test karmy  |

+——————————————————-+

|  NIŻSZY ŚWIAT, triloka niższa (podziemne raje: Atala aż do Patala)    |

|  – Zaawansowana technologia, bogactwo materialne      |

|  – Brak rozwoju duchowego                             |

+——————————————————-+

14 lok w kosmologii puranicznej

Loki i poniższa koncepcja kosmosu pochodzą głównie z puran, starożytnych tekstów hinduistycznych, które szczegółowo opisują m.in. kosmologię, bogów, cykle czasu i strukturę wszechświata.

1. Satyaloka (Brahmaloka)
Najwyższa loka w obrębie materialnego wszechświata i siedziba Brahmy, stwórcy danego wszechświata. Jest światem o niezwykle długim czasie trwania i bardzo subtelnej egzystencji. Jej mieszkańcy są wolni od typowych cierpień i ograniczeń znanych z niższych światów, choć sama Satyaloka nadal należy do świata materialnego i ostatecznie podlega kosmicznemu zniszczeniu.

2. Tapoloka
Świat wielkich ascetów i duchowo zaawansowanych istot, związany z intensywną praktyką wyrzeczenia i medytacji. Jego mieszkańcy posiadają ogromną moc duchową i pozostają poza zwykłymi problemami charakterystycznymi dla niższych lok. Tapoloka należy do najwyższych sfer materialnego wszechświata.

3. Janaloka
Sfera zamieszkiwana przez wysoko rozwiniętych mędrców, w szczególności synów Brahmy, takich jak Sanaka, Sanandana, Sanātana i Sanatkumāra. Jest to świat związany z kontemplacją, wiedzą i życiem istot o bardzo subtelnej naturze. Jego mieszkańcy są znacznie mniej związani z materialną egzystencją niż istoty niższych lok.

4. Maharloka
Świat wielkich ṛṣich i mędrców, stojący pomiędzy najwyższymi lokami a niższymi sferami kosmosu. Jest zamieszkiwany przez istoty o bardzo długim życiu i wysokim stopniu duchowego rozwoju. Maharloka ma szczególne znaczenie podczas kosmicznych okresów zniszczenia, ponieważ jej mieszkańcy mogą przenieść się do wyższych światów.

5. Svargaloka (Svarga)
Świat bogów, czyli deva, często utożsamiany z niebiańską sferą przyjemności i nagrody za dobre czyny. Znajdują się tu m.in. siedziby Indry i innych potężnych istot niebiańskich. Życie w Svardze jest niezwykle długie i pełne przyjemności, ale nie jest wieczne — mieszkańcy po wyczerpaniu zasług mogą ponownie narodzić się w niższych światach.

6. Bhuvarloka
Sfera znajdująca się pomiędzy ziemskim światem a niebiańskimi poziomami. Jest związana z przestrzenią zamieszkiwaną przez subtelne istoty, m.in. siddhów, cāraṇów, gandharvów i inne istoty pośrednie. W tradycyjnej kosmologii stanowi część obszaru pomiędzy Ziemią a wyższymi światami.

7. Bhūloka
Ziemska sfera rzeczywistości, czyli poziom, z którym związany jest świat ludzi i innych ziemskich istot. W szczegółowej kosmografii puranicznej znajduje się tutaj Jambūdvīpa, a w jej centrum umieszczana jest góra Meru. Bhūloka jest szczególnym miejscem, ponieważ istoty mogą tutaj doświadczać skutków karmy i podejmować działania prowadzące do wyższych lub niższych narodzin.

Niższe loki

8. Atala
Pierwsza z siedmiu niższych lok. Jest przedstawiana jako niezwykły podziemny świat zamieszkiwany przez potężne istoty, związany z niezwykłymi przyjemnościami, bogactwem i zjawiskami o charakterze nadnaturalnym.

9. Vitala
Podziemna sfera zamieszkiwana przez potężne istoty. Teksty puraniczne opisują ją jako miejsce niezwykłego bogactwa i specyficznych zjawisk związanych m.in. z Śiwą i jego energiami.

10. Sutala
Królestwo demonicznego, ale niezwykle pobożnego króla Bali Mahārāja. Po opowieści o wcieleniu Wisznu jako Vāmana Bali otrzymał Sutalę jako swoją siedzibę. Jest to szczególny przypadek wśród niższych lok, ponieważ tradycja przedstawia ją jako miejsce bardzo pomyślne i chronione przez samego Wisznu.

11. Talātala
Świat związany z potężnymi istotami asurycznymi i szczególnie z Mayą, mistrzem niezwykłych konstrukcji i magicznych technologii. Jest przedstawiany jako miejsce pełne wspaniałych budowli i niezwykłych osiągnięć materialnych.

12. Mahātala
Sfera zamieszkiwana przede wszystkim przez potężne istoty wężowe, nāgów, wraz z ich rodzinami. Teksty opisują ich jako istoty potężne i bogate, ale pozostające pod wpływem lęku przed Garudą.

13. Rasātala
Niższy świat zamieszkiwany przez różne potężne rasy asurów i innych istot. Jest przedstawiany jako sfera oddalona od światła i związana z istotami pozostającymi w konflikcie z bogami.

14. Pātāla
Najniższa z siedmiu lok podziemnych. Paradoksalnie nie jest przedstawiana po prostu jako „piekło” — teksty opisują ją jako niezwykle piękny, bogaty i pełen wspaniałych pałaców świat nāgów i innych potężnych istot. Mieszkańcy cieszą się tam ogromnymi przyjemnościami, choć pozostają częścią materialnego kosmosu.

PONIŻEJ SCHEMAT 14 LOK – schemat JEDNEGO MATERIALNEGO WSZECHŚWIATA (brahmāṇḍy). Obraz jest współczesną ilustracją poglądową.

Na obrazku mamy:

• 7 wyższych lok: Satya, Tapa, Jana, Mahar, Svarga, Bhuvar, Bhu
• 7 niższych lok: Atala, Vitala, Sutala, Talātala, Mahātala, Rasātala, Pātāla
• Bhu Loka jest zaznaczona mniej więcej na środku.
• Całość jest pokazana jako jeden kosmiczny układ, a nie jako wiele brahmāṇd. Nie pokazuje on Maha-Wisznu ani Oceanu Przyczyn, bo one są na innym poziomie.

Uprośćmy to jeszcze bardziej:

1. Świat duchowy, poza materialnymi brahmāṇdami
→ świat duchowy, m.in. Vaikuntha

2. Cały kosmos materialny
→ Ocean Przyczyn
→ Maha-Wisznu
→ niezliczone brahmandy, czyli wszechświaty materialne, każdy z własnymi 14 lokami

3. Jedna brahmāṇḍa
→ 14 lok + Meru

3. Bhūloka
→ nasz poziom świata
→ tu znajduje się góra Meru

Góra Meru – oś kosmicznego MATERIALNEGO świata

Góra Meru, zwana także Sumeru, jest przedstawiana jako centrum i kosmiczna oś świata, w którym żyją ludzie. Według tej kosmologii znajduje się w jego centralnej części i stanowi punkt, wokół którego zbudowana jest cała jego struktura. Jest również przedstawiana jako miejsce łączące świat ludzi z wyższymi poziomami rzeczywistości materialnej.

Góra Meru nie jest zwykłym wzniesieniem geologicznym, które można odnaleźć na współczesnych mapach satelitarnych Ziemi. Teksty opisują ją jako gigantyczną strukturę o kształcie przypominającym odwrócony stożek lub kielich kwiatu lotosu, która rozciąga się w wymiarach niedostępnych dla standardowych ludzkich zmysłów. Jej podstawa osadzona jest w samym centrum ziemskiego poziomu, zwanego Jambudvipa, natomiast jej szczyt przebija kolejne warstwy atmosferyczne i sięga aż do sfer niebiańskich.

Na szczycie góry Meru znajduje się Brahmapuri, czyli olśniewające miasto stworzone przez Brahmę. Wokół tego centralnego punktu zlokalizowane są mniejsze rezydencje ośmiu bóstw opiekuńczych, strzegących poszczególnych kierunków świata. W ten sposób góra pełni funkcję kosmicznego centrum administracyjnego.

Meru działa również jako gigantyczny zegar i regulator ruchu ciał niebieskich. Według kosmografii indyjskiej Słońce, Księżyc oraz wszystkie konstelacje gwiezdne nie poruszają się w pustej przestrzeni w sposób chaotyczny, lecz są połączone niewidzialnymi linami z lżejszych żywiołów z gwiazdą polarną, zwaną Dhruvaloka. Wszystkie te ciała niebieskie krążą po wyznaczonych orbitach wokół Góry Meru, co generuje cykle dnia i nocy oraz pory roku na poszczególnych kontynentach świata średniego. Góra ta stanowi zatem fizyczną i metafizyczną oś obrotu całego uniwersum.

W ujęciu symbolicznym i makrokosmicznym góra Meru reprezentuje również ludzki kręgosłup. Tak jak góra łączy najniższe poziomy kosmosu z najwyższymi niebiosami Brahmy, tak ludzki kręgosłup, wraz z systemem kanałów energetycznych i czakr, pozwala na wznoszenie świadomości od najniższych popędów przetrwania aż do pełnego oświecenia duchowego na czubku głowy.

Żeby łatwiej zrozumieć ujmijmy budowę kosmosu inaczej, dwustopniowo od najwyższego piętra:

CAŁY KOSMOS:

                ŚWIAT DUCHOWY
              Vaikuntha / Goloka
                       │
                ─────────────
                OCEAN PRZYCZYN
                  MAHA-WISZNU
                       │
         🌌   🌌   🌌   🌌   🌌
              niezliczone
          materialne wszechświaty (brahmandy)
                       │
                     🔍
                       ↓
JEDEN BRAHMĀṆḌA (pojedyńczy materialny wszechświat, w każdym jest Brahma, Wishnu i Siwa)

JEDNA BRAHMANDA = JEDEN MATERIALNY WSZECHŚWIAT

→ Brahma — organizuje i stwarza jego strukturę
→ Wisznu — podtrzymuje jego istnienie
→ Śiwa — uczestniczy w jego rozwiązaniu przy końcu cyklu

ZBLIŻENIE NA JEDEN MATERIALNY WSZECHŚWIAT (brahmanda, kosmiczne jajo Brahmy)

             JEDEN BRAHMANDA
          ┌─────────────────┐
          │   SATYALOKA     │
          │   TAPOLOKA      │
          │   JANALOKA      │
          │   MAHARLOKA     │
          │   SVARLOKA      │
          │   BHUVARLOKA    │
          │─────────────────│
          │    BHŪLOKA      │
          │    🌍  ⛰ Meru   │
          │─────────────────│
          │     ATALA       │
          │     VITALA      │
          │     SUTALA      │
          │     TALĀTALA    │
          │     MAHĀTALA    │
          │     RASĀTALA    │
          │     PĀTĀLA      │
          └─────────────────┘

Jak tak na to spojrzymy, to wszystko nagle się układa:

Maha-Wisznu → Ocean Przyczyn → niezliczone brahmāṇḍy → jeden brahmāṇḍa → 14 lok → Bhūloka → Meru.

Porządek wielowymiarowy i zjawisko względności

Ważnym elementem systemu jest fakt, że odległości i struktury opisywane w literaturze indyjskiej rzadko odnoszą się do trójwymiarowej przestrzeni euklidesowej. Z tego powodu próby dosłownego mapowania tych odległości na współczesny model układu słonecznego prowadzą do sprzeczności. Kosmos ten jest wielowymiarowy.

Oznacza to, że różne istoty, w zależności od poziomu swojej świadomości i czystości zmysłów, postrzegają to samo miejsce w całkowicie odmienny sposób. Człowiek stojący w określonym punkcie na Ziemi widzi jedynie fizyczne skały, drzewa lub pustą przestrzeń. Istota o wyższych zmysłach, na przykład mędrzec lub półbóg, w tym samym miejscu fizycznym dostrzega wejście do subtelnego wymiaru, tętniące życiem miasto lub duchową świątynię. Przestrzeń kosmiczna nie jest pusta, lecz gęsto upakowana nałożonymi na siebie światami.

Kolejną cechą tej struktury jest ścisła zależność geometrii świata od kondycji moralnej mieszkańców. Im wyższy poziom w strukturze czternastu lok, tym mniejsze zagęszczenie materii, większa plastyczność form oraz wyższa dominacja elementu czystości i wiedzy. W światach niższych dominują elementy ciężkie, iluzoryczne oraz ukierunkowane na egocentryzm, co przekłada się na konieczność budowania skomplikowanych struktur technologicznych, aby zrekompensować brak naturalnych zdolności mistycznych.

Dynamika i cykliczność struktur

Choć ten wpis koncentruje się na statycznej architekturze uniwersum, nie sposób pominąć faktu, że cały ten gigantyczny wieżowiec materialny podlega ciągłej dynamice. Żaden z wymienionych czternastu poziomów, włączając w to najwyższą Satyalokę oraz podziemne raje, nie został dany istotom na zawsze.

Wszystkie te sfery materialne są regularnie stwarzane, utrzymywane, a następnie niszczone. Proces ten zachodzi na dwóch poziomach. Pierwszym z nich jest częściowe zniszczenie, które następuje pod koniec każdego dnia Brahmy. Wówczas cztery najniższe systemy planetarne, w tym nasza Ziemia oraz sfery niebiańskie Svarloka, zostają zalane wodami kosmicznymi i pogrążają się w ciemności na czas nocy stwórcy. Istoty z tych poziomów muszą tymczasowo przenieść się wyżej lub wycofać w stan uśpienia. Drugim poziomem jest całkowite zniszczenie kosmosu, kiedy to całe materialne jajo ulega całkowitej dezintegracji, a wszystkie elementy materialne wracają do swojego pierwotnego, bezpostaciowego źródła w świecie duchowym.

Dla mieszkańców tego kosmosu kluczowym przesłaniem płynącym z takiej struktury jest uświadomienie sobie tymczasowości każdego z pięter. Wędrówka duszy, czyli reinkarnacja, polega na ciągłym przemieszczaniu się windą tego kosmicznego wieżowca. Dobra karma wynosi duszę na wyższe piętra, gdzie może ona cieszyć się luksusem i mądrością. Zła karma spycha ją na poziomy niższe lub karne. Jednak prawdziwym celem opisywanym przez starożytnych mędrców nie jest wieczna podróż między piętrami materialnego uniwersum, lecz całkowite opuszczenie budynku i przebicie się przez jego powłoki na zewnątrz, do niezmiennego, wolnego od narodzin i śmierci świata duchowego.

Cykl powstawania i zniszczenia materialnych wszechświatów

Kosmologia wedyjska opiera się na cykliczności czasu. Materialne wszechświaty pojawiają się, trwają przez określony czas, a następnie ulegają zniszczeniu. Na poziomie całego materialnego stworzenia cykl ten wiązany jest z kosmicznym oddechem Maha-Wisznu, natomiast istnienie każdego pojedynczego wszechświata związane jest z życiem Brahmy.

• Narodziny wszechświatów: Maha-Wisznu spoczywa w kosmicznym Oceanie Przyczynowym. Podczas jego wydechu z porów jego ciała pojawiają się niezliczone materialne wszechświaty.

• Początek jednego wszechświata: Gdy powstaje pojedynczy wszechświat, Wisznu wchodzi do jego wnętrza. Z jego pępka wyrasta kosmiczny lotos, a na jego kwiecie pojawia się Brahma. To Brahma stwarza, organizuje i rozwija strukturę tego konkretnego wszechświata.

• Trwanie: Wisznu podtrzymuje jego istnienie, a Śiwa odpowiada za jego rozwiązanie pod koniec cyklu. Cały cykl istnienia jednego wszechświata odpowiada 100 latom życia Brahmy, czyli około 311 bilionom lat ziemskich.

• Zniszczenie: Zniszczenie odbywa się etapami. Pod koniec każdego dnia Brahmy następuje częściowe zniszczenie świata, po którym proces stworzenia zostaje wznowiony. Dopiero wraz z końcem 100 lat życia Brahmy następuje całkowite rozwiązanie danego wszechświata. W szerszej skali Maha-Wisznu ponownie wchłania niezliczone wszechświaty, a cykl rozpoczyna się od nowa.

Bhūloka – świat, w którym żyjemy

Bhūloka to ziemska sfera rzeczywistości, czyli poziom kosmosu, z którym związany jest świat ludzi i innych ziemskich istot. W puranicznej kosmologii jest ona częścią większej struktury obejmującej m.in. Jambūdvīpę i znajdującą się w jej centrum kosmiczną górę Meru. Świat ludzi zajmuje w tej wizji szczególne miejsce, ponieważ to właśnie tutaj istoty doświadczają skutków karmy i mogą poprzez swoje działania wpływać na przyszłe narodziny. Bhūloka jest jednak bardzo rozbudowanym zagadnieniem, dlatego w osobnym wpisie przyjrzymy się dokładniej temu, jak według kosmologii puranicznej wygląda „nasz” świat – Jambūdvīpie, górze Meru, poszczególnym krainom i ich miejscu w strukturze kosmosu.

Naraka – światy karne

Naraka to określenie odnoszące się do światów, w których istoty doświadczają bolesnych konsekwencji określonych czynów. Warto przy tym zaznaczyć, że Naraka nie jest jedną z 14 lok ani po prostu „piekłem” znajdującym się na samym dole kosmosu. Teksty puraniczne opisują wiele różnych narak, związanych z różnymi rodzajami przewinień i odpowiadającymi im doświadczeniami. Pobyt w tych światach ma charakter czasowy – po wyczerpaniu skutków określonej karmy następuje dalszy ciąg wędrówki istoty. Temat Naraki jest obszerny, dlatego w osobnym artykule przyjrzymy się bliżej poszczególnym światom karnym, zasadzie ich działania oraz temu, jak koncepcja Naraki wiąże się z karmą i kolejnymi narodzinami.

Podsumujmy kluczowe pojęcia w strukturze kosmosu

Aby uniknąć mętliku zbierzmy najważniejsze filary kosmicznej architektury w jedną, spójną syntezę:

• Rzeczywistość dzieli się na niezmienny, wieczny świat duchowy oraz tymczasowe, zamknięte w bańkach światy materialne (brahmandy).
• Każdy wszechświat materialny to odizolowane jajo, wewnątrz którego znajduje się cała struktura planetarna.
• Podział na trzy światy to ogólne grupy makroregionalne, podczas gdy czternastopoziomowy system opisuje precyzyjne piętra tego samego uniwersum.
• Cztery najwyższe piętra należą do mędrców i czystej świadomości, trzy środkowe to sfery ludzi i półbogów, a siedem najniższych to technologicznie zaawansowane podziemne raje pozbawione duchowości.
• Góra Meru stanowi pionową oś i energetyczny kręgosłup uniwersum, wokół którego krążą ciała niebieskie.
• Cała przestrzeń ma charakter wielowymiarowy, co oznacza, że percepcja kosmosu zależy bezpośrednio od poziomu rozwoju zmysłów danej istoty.
• Architektura materialna jest zmienna i podlega cyklom stwarzania oraz niszczenia, co motywuje istoty do poszukiwania wyjścia poza jej granice.

Dzięki takiemu usystematyzowaniu kosmografia starożytnych Indii przestaje być chaotycznym zbiorem mitów, a staje się logicznym, spójnym i niezwykle rygorystycznym modelem wielowymiarowej rzeczywistości, który do dziś inspiruje poszukiwaczy wiedzy na całym świecie.

Czy czternaście poziomów kosmosu to różne planety w naszej galaktyce?

Nie. Choć teksty używają słowa „loki” lub „systemy planetarne”, nie odnoszą się one do fizycznych planet trójwymiarowych, które widzimy przez teleskopy. To odrębne wymiary i poziomy egzystencji, które nakładają się na tę samą przestrzeń, ale różnią się gęstością materii oraz poziomem świadomości mieszkańców.

W opisie struktury kosmosu używamy czasem określenia „systemy planetarne”. Jak one się mają do 14 lok? Co to są te systemy planetarne?

„Systemy planetarne” to określenie używane w tłumaczeniach tekstów puranicznych na różne światy, sfery lub poziomy zamieszkania w obrębie wszechświata; nie należy więc rozumieć ich wyłącznie jako współczesnych układów planetarnych typu Słońce–planety. W tym ujęciu 14 lok stanowi główny podział wszechświata na poziomy rzeczywistości, a „systemy planetarne” to szersze określenie poszczególnych światów lub siedzib znajdujących się w tej kosmicznej strukturze — dlatego terminy te częściowo się nakładają, ale nie są ścisłymi synonimami.

Dlaczego na najniższych piętrach kosmosu są raje, a nie piekła?

Najniższe z czternastu pięter (od Atala do Patala) to tak zwane podziemne raje (Bila-svarga). Są pełne bogactw, pałaców i zaawansowanej technologii. Prawdziwe sfery karne (Naraka), przypominające koncepcję piekła, znajdują się jeszcze niżej, pod całą strukturą czternastu głównych poziomów uniwersum.

Gdzie dokładnie leży góra Meru i czy można ją zobaczyć?

Według Wed góra Meru znajduje się w samym centrum naszego świata (Bhuloki). Nie można jej jednak zobaczyć ludzkim okiem, ponieważ rozciąga się w wyższych wymiarach przestrzennych. Dla nas jej obecność i struktura pozostają niewidzialne, podobnie jak niefizyczne ciała istot z wyższych światów.

Czy z wyższych pięter kosmosu można spaść na niższe?

Tak. Pobyt w niebiosach średniego świata (Svarloka) czy nawet w niektórych wyższych światach jest nagrodą za dobrą karmę. Gdy ta pozytywna energia się wyczerpie, istota musi ponownie narodzić się na Ziemi lub w niższych światach, aby odpracować kolejne cykle karmiczne. Jedynym miejscem wolnym od tych powrotów jest świat duchowy, leżący całkowicie poza kosmicznym wieżowcem.

Poniżej jest bardzo ciekawe wideo (koniecznie ustaw tłumaczenie na język polski)

Poznaj kolejny wpis: Czy materia jest iluzją?